Jet Verberne Uitvaarten

Ritueel Begeleider

Nieuws

overzicht:  volledig / samenvatting

OPEN DAG 30 SEPTEMBER 2018 ATELIER GRENIER (2)

Geplaatst op 19 oktober, 2018 om 3:10

Na een - al zeg ik het zelf - welverdiende vakantie weer terug en tijd om facebook bij te werken. Allereerst met nog wat mooie foto's van de geweldige Open Dag bij Atelier Grenier in Maarheeze. Namens Jet Verberne Uitvaarten was assistente Mirjam daar om alles over onze wijze van werken te vertellen tegen een ieder die het horen wilde. De Open Dag was een succes, het terrein van atelier Grenier was mooi ingedeeld en stond vol standjes. Maar wij hadden, denk ik, wel de meest bijzondere. Er was goed nagedacht om de gasten niet al te zeer te shockeren. Het is natuurlijk niet voor iedereen makkelijk om geconfronteerd te worden met dingen rondom een uitvaart en al helemaal niet met een kist. Maar... stand, kist en aankleding zagen er sfeervol en toch professioneel uit. Wanda had de kist prachtig gedecoreerd en Mirjam had voor een sobere maar prachtige aankleding van alles gezorgd en een mooi bloemstuk in de vorm van een hart, voor op de kist gemaakt. En iedereen die een praatje maakte kreeg een pakje zakdoekjes met tekst naar een idee van Toos. Achter de schermen werd geholpen met alles aanvoeren, opbouwen en afbreken. Dank voor iedereen die deze dag zo mooi heeft gemaakt.

 

IEDEREEN DIE MEER WIL LEZEN OVER JET VERBERNE UITVAARTEN KAN KIJKEN OP: www: jetverberneuitvaarten.nl


 

 

 

30 SEPTEMBER OPEN DAG ATELIER GRENIER

Geplaatst op 25 september, 2018 om 13:30



 

VROUWevent 2018 - ALS POWERVROUW OP HET PODIUM IN MUNTTHEATER

Geplaatst op 20 september, 2018 om 16:45

Gisteren in het Munttheater op de catwalk als Powervrouw tijdens het VROUWevent, georganiseerd door Weertmagazine. Een bijzondere ervaring. Vorige week kleding uitgezocht bij Pleunis Mode in Nederweert. De dag erop Hairstyling en make-up bij Haistudio Twins, daarna mochten we schoenen kiezen bij Munnichs, en door naar Ruud de Vreeze voor een fotoshoot (zie resultaat hieronder). De catwalktraining bij Judith's Dancpoint kwam gisteravond natuurlijk heel goed van pas toen er twintig zakenvrouwen in het Munttheater als powervrouw op de catwalk werden gepresenteerd. Leuk om eens een keer in een totaal andere setting nieuwe mensen te leren kennen.


 

 

STERRE

Geplaatst op 6 mei, 2018 om 0:15

Ze werden geadviseerd door de verliescounselor van het ziekenhuis te Maastricht om zich goed te laten begeleiden bij het afscheid van hun kindje. 17 weken was ze zwanger toen haar man belde voor een kennismaking*. De week daarop zou de zwangerschap beëindigd worden. Er was veel verdriet en er waren natuurlijk heel veel vragen.

Er was nog geen definitieve naam bedacht. Pappa, mamma en zusje (3 jaar) besloten om haar “Sterre” te noemen. Een betekenisvolle naam en als thema zou dan ook de ster als een rode draad door het afscheid lopen.

Na 18 weken zwangerschap zouden ze Sterre mee naar huis brengen in een bakje met water**. Thuis zou Sterre liefdevol overgelegd worden in een groter bakje met water wat op de koelplaat werd gezet. Dat alles in de huiskamer op de dressoir***.


Met zusje was en werd geknutseld want het was uitermate belangrijk dat ook zij er zoveel mogelijk bij betrokken werd. Er werd van karton een soort ombouw gemaakt, blauw met prachtige wolken en sterren, zodat bezoek niet meteen Sterre zou zien staan. Niet iedereen is hierop voorbereid en voor sommigen kan het ook heel moeilijk zijn om zo’n klein kindje te zien. Na 18 weken zwangerschap is het kindje al helemaal compleet: vingertjes en teentjes, alles zit er al op en aan. Alleen de verhoudingen zijn nog anders dan een voldragen kindje. En natuurlijk is zo’n kindje nog piepklein.

We bestelden een mandje ten behoeve van de crematie die enkele dagen later plaats zou vinden. Een mandje in de vorm van een ster. Daarop werden door mama en het zusje prachtige sterretjes aangebracht en met papa werden mooie tekeningen gemaakt voor Sterre.



Dagelijks kwamen ook ik of mijn assistente langs om Sterre te controleren maar ook om vriendjes te worden met haar zusje. Voor haar was het toch al een vreemde situatie en dan kwamen daar ook nog eens de hele tijd een paar vreemden over de vloer. Maar al heel snel waren we dikke vriendjes en gingen we regelmatig naar huis met mooie tekeningen door haar voor ons gemaakt.

En zo brak de dag aan waarop we het afscheidsritueel hadden ingepland. Een moeilijke dag, maar papa en mama hadden wel de tijd gekregen om op hun eigen tempo afscheid te nemen van Sterre. Wat was het mooi dat Sterre thuis was geweest, te midden van haar gezin. Het gezelschap bij het afscheidsritueel was klein: beide opa’s en oma’s waren aanwezig plus een zus van mama met man en kind. Dit afscheid was thuis, zodat de omgeving goed voelde en er geen enkele tijdsdruk was.


Ik had een kleine dienst geschreven en alle aanwezigen wisten vooraf dat ook zij daar een bijdrage in konden doen. En zo werd er gesproken door oma, mama en papa, en door het zusje die iedereen verraste door samen met mij een gedichtje op te zeggen.

Het meest bijzondere moment was wel toen papa en mama Sterre uit het bakje met water tilden en Sterre werd afgedroogd door haar moeder. Ze was zo teer en klein en haar mama zo liefdevol en voorzichtig. Sterre werd in een wikkeldoekje gelegd en daarna in het mandje. Nadat Sterre in het mandje was gelegd mocht iedereen, naar behoefte, iets meegeven aan haar. Daarna werden nog kleine sterretjes in het mandje gestrooid en werd het mandje gesloten.


Bij Crematorium Midden-Limburg was alles met veel zorg voorbereid. In de lange gang met uitzicht op de vijver stond een mooi aangekleed tafeltje met kaarsjes. Daar werd het mandje met Sterre neergezet, waarna iedereen een eigen momentje van afscheid kreeg. Daarna gingen we zonder Sterre naar buiten om aan de andere oever van de vijver ballonnen op te laten.


Het was een heel bijzonder afscheid en ik ben blij dat ik hierover mocht schrijven. Samen willen we laten zien dat je ook op een heel andere en zeer respectvolle manier afscheid kunt nemen van een leven dat niet zo mocht zijn.

***********************************************************

Bovenstaande tekst is met goedkeuring van de ouders geplaatst. Uit privacy overwegingen hebben we er voor gekozen geen namen te noemen. Dank aan de ouders, dat zij dit via mijn site willen delen.

* Voor een kindje geboren vóór 24 weken zwangerschapsduur zijn geen wettelijke regels. De mogelijkheid bestaat om de vrucht mee naar huis te nemen óf achter te laten in het ziekenhuis voor onderzoek. Aangifte mag maar is niet verplicht. Ook het inschakelen van een (gespecialiseerde) uitvaartondernemer is niet verplicht maar kan, zeker als je het kindje mee naar huis wilt nemen, van toegevoegde waarde zijn.

** Om de conditie van de vrucht zo goed mogelijk te bewaren is het raadzaam deze in water te bewaren én te koelen. Vaak wordt voorgesteld de vrucht in een bakje in de koelkast te bewaren, maar dat ervaren veel ouders als zéér vervelend en emotioneel. Ook later!

*** Geef zo snel mogelijk (indien mogelijk vooraf al) aan bij het ziekenhuis dat je je kindje mee naar huis wilt nemen. Kies je voor een wateropbaring, geef dit dan duidelijk door, zodat ze ook in het ziekenhuis je kindje zoveel mogelijk in water laten verblijven. Dit voorkomt uitdroging en dus verandering van uiterlijk!

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

"IK WIL HELEMAAL NIETS..."

Geplaatst op 21 januari, 2018 om 3:30

"Ik wil helemaal niet..."

Telkens waren dit de woorden die de uitsprak als het onderwerp "uitvaart" door de jaren heen ter sprake kwam.

Hoe belangrijk is het om het afscheid vorm te geven in de geest van de overledene? Als er vooraf niets vastgelegd is, bepalen dit de nabestaanden -zij die een beroep doen op mij als uitvaartondernemer.

De nabestaande die mij vroeg dit afscheid te regelen was duidelijk: "We gaan deze wens zo veel mogelijk respecteren." Het afscheid zou dus in kleine besloten kring plaatsvinden zoals moeder wenste en er werden slechts enkele gasten uitgenodigd.

Bij het adres waar moeder altijd had gewoond werd verzameld. De rouwauto kwam voorrijden met de overledene en in stoet zijn we naar een mooie plek in het bos gereden. Op de kruising bij de Rosa Kappel in Sittard verzamelde het gezelschap zich rondom de rouwauto. Ik had een korte ceremonie voorbereid van een klein kwartiertje.  Het weer was sterk wisselend, die dag sneeuwde en regende het maar piepte ook heel af en toe het zonnetje door de wolken. Aan het einde van mijn speech werd het klarinetconcert van Mozart gespeeld*. De prachtige tonen zweefden door het bos. Ondertussen kreeg iedereen de tijd een laatste groet te brengen aan de overledene. Aansluitend hebben we moeder naar het crematorium gebracht alwaar ik haar naar binnen heb begeleid. 

En zo kun je van "Ik wil helemaal niets..." toch een passend, respectvol en waardig afscheid maken. Alles naar wens van de overledene maar ook een afscheid waarmee de nabestaanden vrede hebben en verder kunnen.




*Door gebruik van laptop en mobiele geluidsbox is het luisteren naar muziek tegenwoordig mogelijk op (bijna) iedere locatie.

KOSTEN RONDOM EEN UITVAART

Geplaatst op 19 oktober, 2017 om 7:55

Het blijft altijd een afweging: adverteer je wel of adverteer je niet? In ieder geval wordt ik zéér regelmatig benaderd met de vraag óm te adverteren. Maar ik denk dan wel iedere keer: eigenlijk worden de advertenties betaald door de families waarvoor ik een uitvaart verzorg. Want zo steekt het nu eenmaal in elkaar: een groot gebouw, dure (rouw)auto's, een zware top, (te) veel personeel, én advertenties woren betaald uit de opbrengsten van een bedrijf. Heb je minder van zulke kosten, dan betkeent dit dat je - naast je winst - minder kosten hoeft door te berekenen.

Daarom werk ik volgns een ander systeem. Ik heb een klein kantoor, een kleine auto en verder... niets. Maar wel veel vaste relaties waarmee ik werk: altijd dezelfde verzorgers, altijd hetzelfde adres waar de rouwauto met chauffeur wordt ingehuurd, altijd dezelfde mensen die mij assisteren of begeleiden. Maar... als er geen uitvaart is, maak ik ook geen kosten. Ik hoef geen klusjes te bedenken om personeel aan het werk te houden of geen mensen naar huis te sturen. 

Op de rekening van de nabestaanden is mijn fee te vinden, ik verhuur mijzelf - mijn kennis, spreek- en organisatietalen. Daarnaast ziet u de inkoop. Alleen wat écht nodig is wordt ingekocht en deze diensten of goederen vindt u één op één terug op de factuur. Daarnaast krijgt u als bijlage ook nog eens de inkoopfactuur zodat u kunt controleren wát er is ingekocht en voor welk bedrag.

Hieronder vindt u een voorbeeld met een kleine greep uit de kistencollectie. U ziet de adviesprijs die u bij bijna iedere andere uitvaartondernemer betaalt, en de prijs die door mij in rekening zou worden gebracht. Inkoop = verkoop. een ander voorbeeld is de korting die ik als uitvaartondernemer krijg bij plaatsing van een rouwadvertentie. Deze korting is voor u. Kortom: door op een andere manier te werken geeft u niet méér uit aan de uitvaart, dan nodig. En dat terwijl u omringd wordt met zorg en aandacht.


WEERT MAGAZINE MEI 2017

Geplaatst op 8 augustus, 2017 om 13:50

29 jaar...

Geplaatst op 20 maart, 2017 om 5:40

Spreken tijdens een afscheid van een jong iemand is altijd moeilijk. Zo ook vorige week toen ik de dienst mocht verzorgen van een jonge vrouw, slechts 29 jaar. Ik noem haar Kim, hetgeen natuurlijk niet haar echte naam is.

Kim was een bijzondere vrouw. In mijn ogen, als moeder zijnde van kinderen in diezelfde leeftijdscategorie, vind ik iemand tegelijkertijd een jonge vrouw, maar ook nog een kind. Kim leidde haar eigen leven, leefde in een eigen wereld met hoge pieken en diepe dalen. Zij was "living on the edge". Borderline. Ze gaf regelmatig aan uit het leven te willen stappen. Ging roekeloos om met haar medicijnen, want: "wat maakte het allemaal uit?" Ze had pas nieuwe medicijnen, en waarschijnlijk heeft een verkeerde dosis of combinatie van oude en nieuwe medicijnen er voor gezorgd dat haar leven stopte.Zij die achter blijven zullen moeten leven met vele onbeantwoorde vragen.

Onmacht en pijn waren er al, ook toen Kim nog leefde. Hoe vaak haar moeder en de rest van het gezin ook aangaven dat de deur voor haar open stond, hoe vaak ze ook aangaven er voor haar te willen zijn, het baatte niet. Zo zocht ze wel geborgenheid, maar nam tegelijkertijd ook afstand.

Tijdens het gesprek ter voorbereiding waren ook vriendinnen van Kim aanwezig. En zo merkte ik dat Kim in twee werelden leefde, dat haar vrienden haar anders kenden en ook andere verhalen vertelden. Door alles wat verteld werd aan tafel, werd het totale leven van Kim belicht, vanuit verschillende hoeken, en zag je begrip ontstaan voor het verhaal van de ander. Zo was het gesprek ter voorbereiding al van grote meerwaarde.

De afscheidsdienst was zeer gepast: met mooie muziek en foto's. Alle facetten van het leven van Kim werden belicht: de moeilijke en moeizame momenten, maar vooral de vele mooie momenten. Iedere aanwezige bij het afscheid had zijn of haar eigen herinneringen met Kim waar aan terug gedacht kon worden.

Als moeder moet je daarna verder zonder je dochter. Ook al had je hier rekening mee gehouden, het moment waarop de politie aan je deur staat en vraagt of je de moeder van Kim bent... 

Als je door verdriet wordt neergeslagen en het ‘waarom’ aan niemand kunt vragen, dan zijn er tranen die niet gedroogd kunnen worden. Is er pijn die niet gedeeld kan worden. Is er een lege plek die nooit en te nimmer meer gevuld kan worden.

 

Jet, maart 2017

EEN PASSEND AFSCHEID IS DE EERSTE STAP OP WEG NAAR DE ROUWVERWERKING

Geplaatst op 5 oktober, 2016 om 9:55

Afgelopen vrijdag een passend afscheid mogen organiseren voor dhr. Jan Jacobs. Pastoor Rosenhart creëerde veel ruimte voor de persoonlijke elementen zoals zelfgekozen muziek en 2x een fotopresentatie tijdens de dienst. De parochiekerk op Moesel zat vol gasten maar er was nog een plekje vrij. Pastoor Rosenhart nam daar plaats tijdens de fotopresentaties zodat ook hij kon kijken naar foto's uit het leven van Jan. Het was een zeer persoonlijke en warme afscheidsdienst waarvoor de nabestaanden hem zeer dankbaar zijn. Zelf moest ik ook een traantje wegpinken toen de pastoor aan het einde van de dienst een bloemetje aanbood aan mevrouw Jacobs, voor alle goede en geduldige zorgen de afgelopen jaren, waardoor Jan niet opgenomen hoefde te worden in het St. Martinus.

Aansluitend aan de dienst hebben we Jan meegenomen naar Don Bosco, waar hij in het verleden zelf graag kwam en waar nu de koffietafel plaatsvond. Daar kreeg hij een mooie plaats temidden van alle bloemen. Zo konden de gasten desgewenst, ieder voor zich, nog even naar Jan toe gaan, hem een laatste groet brengen of een goed reis wensen.

Samen met het gezin had ik een mooie levensloop geschreven en tijdens de dienst het eerste deel voorgelezen. Tijdens de koffietafel werd deze levensloop aangevuld met meer details en enkele anekdotes. Een familielid droeg een prachtig gedicht voor. Het was natuurlijk heel bijzonder, maar iedereen vond het fijn dat Jan al die tijd aanwezig was.

Na afloop van de koffietafel werd Jan door zijn gezin begeleid naar het crematorium.

Terug kunnen kijken op een passend afscheid is de eerste stap op weg naar de rouwverwerking.


Rss_feed