Jet Verberne Uitvaarten

Ritueel Begeleider

Nieuws

IN TIJDEN VAN CORONA (1)

Geplaatst op 20 april, 2020 om 6:05


Om een uitvaart in Coronatijd te beschrijven moet ik eerste even vertellen hoe het vóór die tijd werd geregeld. Er kwam een telefoontje binnen van een nabestaande die vertelde dat er iemand overleden was. Of dat telefoontje nu overdag of ’s nachts kwam, zo snel mogelijk probeerde ik naar de mensen toe te gaan. Nabestaanden hebben meteen al vragen en bepaalde keuzes brengen bepaalde consequenties met zich mee. Het eerste contact dus, oog in oog, maar ook waar nodig troostend, een arm om iemands schouder, de geruststelling dat je ze helpt de komende dagen met alles wat gebeuren moet. Vaak een verzorging, samen met de familie. Dit alles kan zo veel betekenen.

 

 

Nadat hun dierbare is verzorgd en is opgebaard richten we onze aandacht op zaken die gereserveerd dienen te worden: rouwbezoeken, kerk, begraafplaats, crematorium of andere locatie voor ceremonie en/of samenzijn achteraf. Drukwerk, zoals rouwbrief, advertentie en prentje. Keuze voor kist en bloemen. Iedere dag naar de nabestaanden, soms meerdere keren per dag, om ze zo, stukje voor stukje, te begeleiden. Niet te veel tegelijk want dan maken ze misschien keuzes waar niet goed over is nagedacht of waar ze later spijt van krijgen. Alle opties benoemen, nabestaanden kiezen. Hand in hand bewandelen we het pad tot aan de dag van uitvaart.

 

 

‘Hand in hand’… Want dát is het mooie van dit vak. Écht hand in hand. Het voelt vaak of je deze dagen tussen overlijden en de dag van uitvaart onderdeel bent van het gezin, de familie van de nabestaanden. Je troost, luistert en omarmt. En ondertussen regel je alles wat er te regelen valt, en dat is heel veel werk ook achter de schermen. Om zo de nabestaanden te ontzorgen. Je hoort er éven bij. Een heel intiem gevoel. Mensen houden zich even aan je vast. En wij houden de mensen vast. Op de dag van uitvaart, nadat het afscheid of het samenzijn heeft plaatsgevonden: bijna altijd omarmingen, knuffels en kussen. In de periode daarna nog vaak een keer koffie en samen terugkijken. Soms connecties voor het leven.

 

 

En dan komt Corona. In een mum van tijd verandert alles. Als ik de complete uitvaart regel van a tot z kom ik nog bij de mensen, maar wel met handschoenen aan en mondkapje op. Als ik word ingezet als spreker dan moet ik me aan de regels van de opdrachtgever houden, vaak een van de grote verzekeringsmaatschappijen. Hun beleid: niet naar de mensen toe. Dat betekent dat je de mensen alleen ziet via beeldbellen, Whatsapp, Skype of een ander modern programma. Op de dag van uitvaart zijn er allerlei regels: niet meer dan 30 mensen in een aula, maar weet u, soms zitten er maar 3 nabestaanden!

 

Die mag je niet troosten of aanraken. Mijn mondkapje gaat even naar beneden als ik op veilige afstand ben zodat ze mijn gezicht even in het ‘echt’ kunnen zien, en later alleen als ik achter het spreekgestoelte sta.

 

Je spreekt tegen de mensen in de aula en soms tegen de camera omdat je weet dat via life streaming mensen vanaf andere plaatsen meekijken. Afhankelijk van het crematorium waar je bent staan stoelen ooit letterlijk 1,5 meter uit elkaar. Mensen die dan samen als gezin in één auto zijn gekomen, worden dan verplicht om tóch 1,5 meter uit elkaar te zitten. Zelfs als gezin elkaar vasthouden en troosten kan dan niet. Soms lijkt het of je in een spiegel kijkt en zie je alleen maar gezichten met mondkapjes voor... Afgelopen week een zoon die niet bij de laatste momenten bij zijn vader mocht komen omdat zoon hoestte. Ook zijn moeder en zus mocht hij dus niet bezoeken om gezamenlijk de uitvaart te regelen. Alles ging via beeldbellen en op het afscheid in de aula werd een filmpje gedraaid waarin zoon zijn zus en moeder bemoedigend toesprak.

 

 

Ondanks het ingetogen afscheid, ondanks dat nabestaanden hier in kleine kring doorheen moeten, valt mij één ding op: de mensen zijn zó dankbaar!. Dankbaar voor alles wat je voor ze doet, voor alles wat nog wél kan en mag. Want als je naar andere landen kijkt, Italië, Spanje, Amerika, dan zie je heel andere taferelen. En ondanks dat je al die lieve nabestaanden niet mag aanraken, ze niet via een aanraking, het geven van een hand, een aai of knuffel kunt troosten, worden ze getroost door alles wat iedereen in het uitvaartwezen nog wél voor ze kan doen en ook doet. En het gaat niet om mij, maar het doet nog altijd goed en geeft je de energie om door te gaan. Om samen te bekijken wát je kunt doen in deze trieste omstandigheden. Er zijn nog steeds mogelijkheden om er iets bijzonders van te maken. Zodat nabestaanden toch, met een wat ander gevoel, toch kunnen terugkijken op een passend afscheid van hun geliefde.

 

 

Ik wens iedereen veel sterkte, een goede gezondheid en de kracht om de RIVM-regels in acht te blijven houden zolang dat nodig is.


Jet




Categorie├źn: Geen