Jet Verberne Uitvaarten

Ritueel Begeleider

Nieuws

29 jaar...

Geplaatst op 20 maart, 2017 om 5:40

Spreken tijdens een afscheid van een jong iemand is altijd moeilijk. Zo ook vorige week toen ik de dienst mocht verzorgen van een jonge vrouw, slechts 29 jaar. Ik noem haar Kim, hetgeen natuurlijk niet haar echte naam is.

Kim was een bijzondere vrouw. In mijn ogen, als moeder zijnde van kinderen in diezelfde leeftijdscategorie, vind ik iemand tegelijkertijd een jonge vrouw, maar ook nog een kind. Kim leidde haar eigen leven, leefde in een eigen wereld met hoge pieken en diepe dalen. Zij was "living on the edge". Borderline. Ze gaf regelmatig aan uit het leven te willen stappen. Ging roekeloos om met haar medicijnen, want: "wat maakte het allemaal uit?" Ze had pas nieuwe medicijnen, en waarschijnlijk heeft een verkeerde dosis of combinatie van oude en nieuwe medicijnen er voor gezorgd dat haar leven stopte.Zij die achter blijven zullen moeten leven met vele onbeantwoorde vragen.

Onmacht en pijn waren er al, ook toen Kim nog leefde. Hoe vaak haar moeder en de rest van het gezin ook aangaven dat de deur voor haar open stond, hoe vaak ze ook aangaven er voor haar te willen zijn, het baatte niet. Zo zocht ze wel geborgenheid, maar nam tegelijkertijd ook afstand.

Tijdens het gesprek ter voorbereiding waren ook vriendinnen van Kim aanwezig. En zo merkte ik dat Kim in twee werelden leefde, dat haar vrienden haar anders kenden en ook andere verhalen vertelden. Door alles wat verteld werd aan tafel, werd het totale leven van Kim belicht, vanuit verschillende hoeken, en zag je begrip ontstaan voor het verhaal van de ander. Zo was het gesprek ter voorbereiding al van grote meerwaarde.

De afscheidsdienst was zeer gepast: met mooie muziek en foto's. Alle facetten van het leven van Kim werden belicht: de moeilijke en moeizame momenten, maar vooral de vele mooie momenten. Iedere aanwezige bij het afscheid had zijn of haar eigen herinneringen met Kim waar aan terug gedacht kon worden.

Als moeder moet je daarna verder zonder je dochter. Ook al had je hier rekening mee gehouden, het moment waarop de politie aan je deur staat en vraagt of je de moeder van Kim bent... 

Als je door verdriet wordt neergeslagen en het ‘waarom’ aan niemand kunt vragen, dan zijn er tranen die niet gedroogd kunnen worden. Is er pijn die niet gedeeld kan worden. Is er een lege plek die nooit en te nimmer meer gevuld kan worden.

 

Jet, maart 2017

Categorieën: Geen